कुवेतमा ज्यान गुमाएकी सुर्खेतकी चेलीको शव सात महिनापछि घर आइपुग्यो

सुर्खेत । आर्थिक अवस्था सुधार्ने र छोरीहरूको भविष्य सुनिश्चित गर्ने ठूलो सपना बोकेर कुवेत उडेकी सुर्खेत सिम्ताकी यमुना सुनारको यात्रा अन्ततः एउटा बाकसमा सीमित भएर टुङ्गिएको छ। गत भदौमा घरेलु कामदारका रूपमा पुनः कुवेत पुगेकी यमुनाको तीन दिनअघि मात्रै शव नेपाल आइपुगेको हो। परिवारका अनुसार गत मंसिरदेखि नै निमोनिया र मेनिन्जाइटिस जस्ता गम्भीर स्वास्थ्य समस्याले थलिएकी उनको उपचारकै क्रममा गत फागुन २२ गते कुवेतमा निधन भएको थियो। पश्चिम एसियाको असहज परिस्थितिका कारण कानुनी र प्राविधिक प्रक्रियामा ढिलाइ हुँदा उनको पार्थिव शरीर झन्डै एक महिनापछि मात्रै भैरहवास्थित गौतमबुद्ध अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमार्फत स्वदेश ल्याउन सकिएको छ।

एउटा सङ्घर्षशील आमाको अवसान र रित्तिएको परिवार

यमुनाको यो दोस्रो कुवेत यात्रा थियो। तीन वर्षअघि पहिलोपटक गएकी उनी केही समयअघि मात्रै बिदामा घर आएर पुनः गत भदौमा कार्यस्थल फर्किएकी थिइन्। घरको आर्थिक मेरुदण्ड बन्न खोजेकी उनको मृत्युले अहिले १५ र ११ वर्षका दुई नाबालक छोरीहरू टुहुरा बनेका छन्। आमा परदेशमा अस्ताउँदा बुबा पनि विगत तीन वर्षदेखि रोजगारीकै सिलसिलामा मलेसियामा पसिना बगाइरहेका छन्। हाल मामाघरमा आश्रय लिइरहेका ती अबोध बालिकाहरूका लागि आमाको यो वियोग कहिल्यै निको नहुने घाउ बनेको छ। दाइ ज्ञानेन्द्र सुनारका अनुसार, परिवार यतिबेला गहिरो शोकमा छ र अब मृतकले पाउने बिमा रकमका लागि कानुनी प्रक्रिया अघि बढाउने तयारी भइरहेको छ।

विदेशी भूमिमा श्रम र सास्तीको नियति

यमुनाको यो दुखद घटनाले वैदेशिक रोजगारीमा जाने नेपाली महिलाहरूले भोग्नुपर्ने स्वास्थ्य जोखिम र कार्यस्थलको असुरक्षालाई पुनः सतहमा ल्याइदिएको छ। बिरामी हुँदा समयमै स्वदेश फर्कन नपाउनु र जटिल रोगको सिकार हुनुले आप्रवासी कामदारहरूको दयनीय अवस्थालाई चित्रण गर्दछ। एकातिर श्रीमान् मलेसियामा र अर्कोतिर श्रीमती कुवेतमा—सम्पत्तिको आशमा छुट्टिएका यी दम्पतीको मिलन अब कहिल्यै नहुने गरी टुङ्गिएको छ। कर्णालीका गाउँ-गाउँबाट समृद्धिको सपना बोकेर खाडी मुलुक पस्ने हजारौँ यमुनाहरूका लागि यो घटना एउटा पाठ र राज्यका लागि गम्भीर चुनौती बनेर उभिएको छ।