छैन सुशासनकाे मुद्धा, विकासकै नाराको खेती गर्दै उम्मेद्ववार

सुर्खेत | धेरै भएको छैन, गत भदौ २३ र २४ गते देशभरका सडक युवाहरूले भरिएका थिए। २८ वर्षमुनिका ती ‘जेन–जी’ पुस्ताको एउटै स्वर थियो– “हामीलाई सुशासन चाहियो, भ्रष्टाचार अन्त्य गर र फेसबुक-टिकटकमाथिको प्रतिबन्ध हटाऊ।” त्यो आन्दोलन यति शक्तिशाली भयो कि देशको सत्ता नै पल्टियो। १९ जनाले ज्यान गुमाए, अर्बौँको क्षति भयो र अन्ततः पूर्वप्रधानन्यायाधीश सुशीला कार्कीको नेतृत्वमा चुनावी सरकार बन्यो।

अहिले त्यही आन्दोलनको जगमा आगामी फागुन २१ गते निर्वाचन हुँदैछ। तर, अचम्मको कुरा के छ भने, जुन युवाहरूले ज्यान दिएर सुशासन र परिवर्तनका लागि लडे, अहिलेका उम्मेदवारहरूको भाषणमा ती कुरा कतै सुनिँदैनन्।

कर्णालीका १२ क्षेत्रमा १३८ जना उम्मेदवारहरू भोट माग्न गाउँ-गाउँ पुगेका छन्। तर, उनीहरूको झोलामा त्यही २० वर्ष पुरानै नाराहरू छन्— “म सडक ल्याउँछु, म बिजुली बालदिन्छु, म खानेपानी दिन्छु।” कोही त अझ “म मन्त्री बनेर विकास गर्छु, नत्र राजीनामा दिन्छु” भन्दै कसम खाइरहेका छन्। नयाँ भनिएका पार्टी हुन् या पुराना, सबैको ध्यान केवल ‘लोकरिझ्याइँ’ मा मात्रै छ।

सामाजिक सञ्जालमा हेर्यो भने चुनावको रौनक त छ, तर त्यहाँ पनि एउटाले अर्कोलाई गाली गर्ने र खिसिटिउरी गर्ने बाहेक देश बनाउने खासै छलफल छैन। नागरिक अगुवा पीताम्बर ढकाल भन्छन्, “सांसदको काम त देशका लागि राम्रो कानुन बनाउने र सरकारलाई तह लगाउने हो, तर हाम्रा उम्मेदवारहरू आफूलाई विकास बाँड्ने ‘इन्जिनियर’ जस्तो गरी प्रस्तुत गरिरहेका छन्।”

उनको तर्क छ– यदि सांसदहरूले कानुन बनाउने आफ्नो मुख्य काम बिर्सिएर केवल गिटी-बालुवा र सडकमै अल्झिने हो भने देशमा सुशासन कहिल्यै आउँदैन। भदौको त्यो रगत र पसिनाले मागेको ‘सुशासन’ अहिलेको चुनावी पर्चामा हराउनु निकै दुःखद पक्ष हो।

अन्ततः, मतदाताले यो सोच्ने बेला आएको छ– हामीलाई बाटो मात्रै बनाउने मान्छे चाहिएको हो कि देशको थिति बदल्ने नेता?