पुरानै आश्वासन र अधुरा सपनाको चक्कर

सुर्खेत । यतिबेला २१ फागुनमा हुने प्रतिनिधिसभा निर्वाचनको सरगर्मीले तिम्रो गाउँ-बस्ती तातिएको छ। मतदानको मिति नजिकिँदै गर्दा राजनीतिक दलका उम्मेदवारहरू विकास र समृद्धिका ठूला-ठूला आश्वासन बोकेर तिम्रो दैलोमा मत माग्न आइपुगेका छन्। तर एउटा तीतो यथार्थ के छ भने, यसपटक पनि उम्मेदवारहरूले तिनै पुराना एजेन्डाहरूलाई नयाँ लेपन लगाएर तिमीसामु पस्किएका छन्, जुन दशकौंदेखि कर्णालीको चुनावी नारा मात्र बन्दै आएका छन्। कर्णालीको समृद्धिका मेरुदण्ड मानिएका सडक, विद्युत् र विमानस्थलका दर्जनौँ पूर्वाधारहरू वर्षौंदेखि अलपत्र छन्, जसले तिम्रो जीवनस्तर बदल्न सक्थे।

कालीकोटको कोटबाडास्थित सुनथराली विमानस्थल यसको ज्वलन्त उदाहरण हो। पञ्चायतकाल अर्थात् २०४२ सालदेखि निर्माण सुरु भएको यो विमानस्थल तिम्रो क्षेत्रमा हरेक चुनावको मुख्य नारा बन्छ, तर अहिलेसम्म नियमित सञ्चालनमा आउन सकेको छैन। परीक्षण उडान भए पनि जहाज चल्न नसकेपछि अहिले त्यहाँ केबुलकार बनाउने नयाँ चर्चा सुरु गरिएको छ। यस्तै कथा हुम्लाको पनि छ। राष्ट्रिय सडक सञ्जालमा नजोडिएको हुम्लालाई सडकले जोड्ने वाचा २०५७ सालदेखि नै गरिँदै आएको छ। चट्टान र बजेटको बहानामा ट्र्याक खोल्नै डेढ दशक लाग्यो, तर तिम्रो यात्रा अझै सहज हुन सकेको छैन। कर्णाली राजमार्गलाई दुई लेनको बनाउने सपना त २०६४ सालदेखि नै उम्मेदवारहरूले बेचिरहेका छन्, तर बाटो झन्-झन् जीर्ण बन्दै गएको तिमीले देखेकै छौ।

यति मात्र होइन, भेरी-बबई डाइभर्सन र डोल्पाको मसिनेचौर विमानस्थलको हालत पनि उस्तै छ। २०३४ सालदेखि चर्चामा रहेको भेरी-बबई आयोजना अझै पूरा हुन सकेको छैन। उता डोल्पामा २९ वर्ष लगाएर बनेको विमानस्थल विगत पाँच वर्षदेखि घाँसे मैदानमा परिणत भएको छ। उम्मेदवारहरूले चुनाव जित्नका लागि ‘काम गर्न नसके राजीनामा दिने’ सम्मका भाषण त गरिरहेका छन्, तर व्यवहारमा कर्णालीले अझै समृद्धिको लय समात्न सकेको छैन। नेताका भाषण र चुनावी घोषणापत्रमा समेटिएका यी ठूला योजनाहरू समयमै पूरा भइदिएको भए आज तिम्रो कर्णालीको अवस्था अर्कै हुने थियो। त्यसैले, यसपटक भोट हाल्नुअघि तिमीले यी अधुरा सपना र आश्वासनहरूको हिसाब माग्ने कि?